Anonim veya açık — kadın hayatının her konusunda deneyim paylaş, güçlen.
Özür diledi, bittiğini söyledi. Mantığım geçmişte kalmış diyor ama her gün aklıma geliyor. Affetmek zaman mı alıyor, yoksa ben affedemiyor muyum?
Herkesin annesiyle yakın olduğu bir çevredeyim. Benimki hep eleştirdi, hâlâ ediyor. Arayıp hâl hatır sormak bile yük geliyor ama sonra suçlu hissediyorum.
Karar verildi, konuşuldu, bitti. Ama ev satılana kadar aynı çatı altındayız. Aynı mutfağı paylaşmak insanı yoruyor, kapanmak isteyen bir yara sürekli açılıyor gibi.
Horluyorum diye başladı. Şimdi geri dönmeyi konuşmak istediğimde sen istemiştin diyor. Aramızdaki mesafe artık sadece yatak değil gibi.
Yemek, ev, çalışma düzeni, hepsinde kıyas var. Kayınvalidem yapsa anlarım ama eşimin de bak elti şöyle yapıyor demesi çok ağrıma gidiyor.
Kavga yok, kötü davranış yok, maddi sıkıntı yok. Herkes daha ne istiyorsun diyor. Ama sabahları kalkmak istemiyorum. Anlatınca kimse anlamıyor, ben de anlatmaktan vazgeçtim.
Altı ve dokuz yaşında iki çocuğum var. Evde kavga yok ama sevgi de yok. Çocuklar bunu hissediyor mu yoksa ben mi büyütüyorum?
Somut hiçbir şey yok. Sadece davranışları değişti. Şüphelenmek beni de kötü hissettiriyor, sanki ona haksızlık ediyorum. Ama his geçmiyor.
Çalışıyorum, kendi param. Ama bir şey aldığımda buna gerek var mıydı sorusu geliyor. Karşılıklı olsa anlarım, o kendi aldıklarını hiç açıklamıyor.
İki yıldır aynı şeyi düşünüyorum ve her seferinde vazgeçiyorum. Tek başıma ayakta kalabilir miyim bilmiyorum. Karar verenler o anı nasıl anlattı, ne oldu da karar verdiniz?
